Um allt það sem ég ætlaði að vera búin að skrifa.

Ég hef ætlað mér að skrifa hér í nokkurn tíma. Skrifa um hitt og þetta sem ég hef verið að hugsa, en það hefur ekki orðið að neinu.
Ég ætlaði að skrifa langa pistla um Stymma stakstein og svívirðingar hans í garð herstöðvarandstæðinga.
Um sjö ára krísuna sem við Kaupmannahöfn erum að ganga í gegnum. Við erum ekki enn komnar að niðurstöðu, en ætli það endi ekki með að ég verði og saman reynum við svo að finna út úr þessu.
Ég ætlaði líka að skrifa enn og aftur um kjör minnar stéttar í samanburði við kjör ,,kallastétta". Endalaus höfuðverkur hjá mér, og ekki bara höfuðverkur, kannski meira hjartaverkur. Ég þoli ekki enn mismunin á verðmætamati þjóðfélagsins, þoli ekki að peningar séu verðmætari en manneskjur.
Nú svo ætlaði ég að skrifa um lyfjafyrirtæki og rökleysuna í því að alltaf sé hægt að finna upp og búa til betri lyf og eyða í það óheyrilegum fjárhæðum þegar ekki er hægt að gera almennilega við þær manneskjur sem svo gefa þessi dýru lyf. Sem dæmi þá erum við með lyf fyrir uþb. tvær til þrjár milljónir danskar krónur á lagernum hjá okkur, og það er einungis það sem við höfum yfir að ráða dags daglega, þe. fyrir utan krabbameinslyfin sem koma sérblönduð til okkar auk annarra lyfja. Árslaunin mín eru svo í kringum 230 þús. danskar krónur! Róbert Wessmann er með yfir 40 milljónir ískr. í mánaðarlaun. Ég get ekki ímyndað mér hvað forstjóri Novo Nordisk er með, það þarf samt ekki að vera að hann sé með meir en Róbert.
Ég ætlaði líka að segja frá samtalinu sem ég átti við Björninn um lítil börn. Hann var alveg til í að við myndum eignast lítið barn, þá vildi hann bara vera pabbinn, og hvað átti þá að verða um Óla? Jú hann gætum við bara sent til Afríku...
Svo ætlaði ég að fagna öllum börnunum sem eru að fæðast í kringum okkur og skrifa hástemmdar lýsingar um fegurð og sakleysi ungviðisins. Læt mér nægja að segja að nýburi er alltaf kraftaverk, og getur ekki annað en snert streng í hjörtum allra sem um hann heyra.
Síðast en ekki síst ætlaði ég að ítreka það að ég er sannur rati þegar kemur að því að halda samskiptum við fólk, bæði nær og fjær. Það þýðir samt ekki að ég hugsi ekki hlýlega til þeirra sem ég þekki og hef gengið með í gegnum tíðina. Ég vona að þeir taki þetta til sín sem finnst ég heldur löt í að svara tölvupóstum og öðru. Ég hef ykkur öll in mente eins og við sjúkkur segjum.
Og einhvern daginn, sendi ég kveðju á þá sem eiga það inni, einhvern daginn.
Lifið vel.