Loksins komst tölvan í lag!
Þá er verst að ég er ekki alveg að kunna á þetta blogg ennþá. Var búin að skrifa væna frásögn í gær sem ég ætlað svo að birta, en týndi í staðinn! Veit ekkert hvað varð af henni.
Björn Rafnar hefur aldeilis stækkað og dafnað síðan síðast. Hann er orðinn mjög duglegur að liggja á maganum og horfa í kringum sig þannig. Segir vaavaavaa og aaaaaaaaaa og úúúúúú við bangsana í rúminu sínu þegar hann sér þá frá þessu sjónarhorni. Hann spriklar líka stöðugt eins og óður maður en ber það ekki við að velta sér til hliðanna. Hlær aftur á móti mjög mikið þegar við tökum um lærin á honum og veltum. Það þykir mjög spaugilegt. Það er líka ótrúlega fyndið að sitja á hnénu á pabba sínum og láta hrista sig, vera á hestbaki, þá skríkir í honum af kæti.
Dagarnir hans ganga sinn vanagang með svefn og mat sem föstum punktum og svo ýmsum tilbrigðum við dag milli mála og svefns. Ég hef verið töluvert með hann í Jónshúsi undanfarið, var að skila af mér sem formaður ÍFK þannig að við höfum dvalið þar dagana langa. Þá liggur hann í burðarrúminu og nagar hendur og peysur og allt sem góm á festir milli þess sem hann hrópar á mig eða einhvern um að taka sig. Við erum orðin nokkuð dugleg í því að láta hann sitja í kjöltu mér meðan ég skrifa á tölvuna, hann fylgist vel með skjánum og finnst þetta mjög áhugavert. Eins finnst honum sjónvarpið spennandi, oft ef ég sit með hann á kvöldin framan við skjáinn má ég hafa mig alla við til að missa hann ekki í sjónvarpsgláp, það sama á vel að merkja við um Óla, við þurfum að hrista öll bestu trixin fram úr erminni. Sem eru vitanlega matur og svo hopp og hí og trallala. Það þýðir ekkert eitthvað kúr og músmús þegar valið stendur milli okkar og sjónvarps, ó nei!
Að vera í poka framan á móður er sportlegt. Hann verður alveg stúmm ef við förum út þannig. Hangir bara framan á mér með risastór augu og alveg þögull. Það er svo margt að skoða og svo magnað að sjá heiminn frá þessu sjónarhorni. Mjög gaman að fara með hann út á þennan hátt.
Svo er nú það. Ætla að reyna að sitja hitt og þetta inn á þessa síðu, gera hana eilítið persónulegri. Vona að það gangi.
Þá er bara að fara að blogga...meira síðar, kærar kveðjur móðir.