Húsmóðir í Kaupmannahöfn

Í gær var ég æðislega pirruð eftir að hafa horft á Silfur Egils þar sem að spekingar spjölluðu um borgarstjórn og innflutning á landbúnaðarvörum. Menntamálaráðherra sló alveg í gegn hjá mér þegar hún lýsti því yfir að 100 daga meirihlutinn hefði ekki gert rassgat í bala. Töff!
Ég var svo pirruð að ég byrjaði að skrifa lesendabréf, en svo var ég ekki alveg að ráða við það að vera ,,Húsmóðir í Kaupmannahöfn, "á opinberum vettvangi þannig að ég birti brot af því besta hér. Lesi þeir sem lesa vilja...
Annars er vorið komið. Peysuveður og leikvallahangs. Alveg ágætt bara.

...Þegar talið barst að innflutningi á landbúnaðarvörum fór fyrst að bera á vísindalegum og vel ígrunduðum rökum. Bjarni Harðarson vissi til dæmis um fólk sem hafði fengið salmónellu í útlöndum og hlotið af því varanlega örorku. Ögmundur Jónasson var alveg sammála þessu og nefndi að í útlöndum væru margir sjúkdómar í matvælum, og undir það tók Bjarni, auðvitað. Hvaða sjúkdómar, hvernig þeir smitast og hvort þeir berist frá dýrum til manna kom málinu ekki við. Ég skil ekki alveg hvernig þessir menn halda að fólk búsett í öðrum löndum lifi. Ekki lifa allir á íslenska fjallalambinu, mjólkinni sem er sú allra besta eða þorskinum úr Norður Íshafi, það er nokkuð ljóst og þar af leiðandi borðar fólk í útlöndum útlendan mat. Á þeim rétt tæplega níu árum sem ég hef búið í Kaupmannahöfn hef ég einu sinni fengið matareitrun, það var ekki skemmtileg reynsla en ég komst yfir eitrunina með hefðbundnum hætti, þe. að líkaminn losaði sig við óværuna með þeim hætti sem hann best kann. Ég veit ekki hvað olli eitruninni, en pestin stóð í sólarhring, þannig að þetta getur ekki hafa verið salmonella. Þessi röksemdafærsla mín er alveg jafn frambærileg og þeirra Bjarna og Ögmundar. Þeir vilja vernda íslenska landbúnaðinn og beita fyrir sig þeirri rökleysu að útlenskur matur sé fullur af sjúkdómum. Ég segi að sama skapi frá því að ég hafi einungis einu sinni fengið matareitrun í þessi níu ár sem ég hef borðað útlenskan mat. Það bendir nú ekki til þess að það sé allt morandi í sjúkdómum.

Ég man hinsvegar þá tíma þegar ég stóð í því að flytja inn hálft tonn af íslenskum mat og til þess að fá matinn inn í landið þurfti yfirdýralæknir að votta að dýrunum hafi verið slátrað og kjötið unnið við ásættanlegar aðstæður. Íslensk sláturhús voru fyrir nokkrum árum ekki með gæðavottorð sem þóknuðust EB, hvort það hafi með reglugerðaræði EB að gera, eða þettareddastflipp Íslendinga að gera veit ég ekki. Veit bara að það krafðist mikillar yfirlegu að koma hrútspungum og lundaböggum í gegnum nálarauga dönsku tollþjónustunnar.

Hvað sem því líður þá vil ég geta haldið áfram að borða kjúklingabringur tvisvar til þrisvar í viku, án þess að þurfa að vinna yfirvinnu til þess að standa straum af kostnaði sem svoleiðis munaðarvara felur í sér.