Já lífið er hverfult og ekkert við því að gera annað en að vera góður við þá sem manni þykir vænt um.
Björn Rafnar er búinn að vera í banastuði undanfarið. Skrækir sig hásan nokkrum sinnum á dag, hlær þar til hann gubbar eða fær hiksta og finnst ógurlega gaman að láta sveifla sér upp í loft. Hann þroskast og dafnar með hverjum deginum og verður meiri og meiri persónuleiki. Eitthvað virðist hann ætla að erfa aumingjaskap móðurinnar, þetta að vera hræddur að ástæðulausu við allt mögulegt. Til dæmis læti, símhringingar, fullorðna menn og fleira. Þurfum endilega að venja hann af þessu, ekki gott að vera sífellt hræddur. Lítið vit í hræddum Birni.
Meira síðar, kveðja móðir.