Einn af þessum dögum.

Angurværðin og auminginn í mér alveg í hámarki. Égurnar tvær rífast um það hvor þeirra sé ómögulegri, heimskari, ljótari, feitari. Gamlar myndir og minningar sækja að, aumingjahrollur og bros í gegnum tárin til skiptis. Björninn minn sem grét svo sárt þegar ég skildi hann eftir í morgun. Veðrið svo fallegt, en um leið svo þrúgandi. Einn af þessum dögum þegar maður veit ekki hvort maður á að fara eða vera. Líður um í tilfinningahjúp og finnst maður eiga ósköp bágt, en veit um leið maður á bara alls ekki neitt bágt. Enga skýringu að finna á þessu hugarróti, nema þá að ritgerðarskil nálgast óðum, og vinkonan sem var kvödd fyrir hádegi. Kveðjustundir bera alltaf með sér íhugun og angurværð. Tíma til að sökkva sér aðeins í sjálfan sig og hugsa um lífið eins og það er, var og hefði getað orðið. Ritgerðarskil sem nálgast bera með sér ósætti við eigin aumingjaskap og ræfildóm. Hvurslags andskotans hálfvitagangur og vitleysingsháttur er þetta manneskja, segi ég við sjálfa mig, um leið og ég vorkenni mér svolítið fyrir að vera allt í senn, aumingi, ræfill, hálfviti og vitleysingur.
Já svona eru sumir dagar!