Við erum kominn aftur frá Íslandi þar sem við dvöldumst í rúma viku. Björn Rafnar stóð sig eins og hetja allan tímann. Hló og sprellaði framan í alla og var ekkert hræddur við neinn. Voða duglegur. Við þvældumst eins og vanalega með almenningnum milli Hafnarfjarðar og Reykjavíkur. Drukkum mikið kaffi á mörgum heimilum, hittum ótrúlega mikið af fólki og höfðum það bara gott.
Nýjustu uppgötvanir Bjarnarins felast í því að sýna skapsmuni. Hann er farinn að pirrast og verða súr ef hlutirnir eru ekki alveg ein og hann ætlast til. Hann lætur hressilega í sér heyra ef honum er farið að leiðast að liggja á teppinu, og eins ef við ætlum að leggja hann niður og hann hefur ekki hugsað sér að leggjast niður! Þegar sultur sverfur að er bókstaflega gargað, þe. þegar hann veit að von er á mat. Um leið og hann sér okkur handleika pelana byrjar hann að kjökra og kalla aðeins og ef það dregst eitthvað að byrja mötun að þá er bara grátið með gargi. Mjög fyndið að sjá nýburann breytast í ungabarn. Tærnar hans eru skemmtilegt leikfang, snuðið er líka nokkuð gott, hægt að taka það úr munninum og reyna að hitta því inn aftur, en ekkert jafnast á við hendurnar sem eru sognar daginn út og inn með miklu smjatti og tilheyrandi slefi.
Svo er nú það.
Læt ekki svona langt líða aftur.
Kærar kveðjur móðir.