Sá á kvölina sem á völina.

Í gær á hádegi var ég stödd í jómfrúarferð í verslunarmiðstöðina Fields sem gæti útlagst á dönsku, Mark, en hugmyndasmiðum hefur eflaust þótt smartara að hafa þetta uppá ensku, nema hvað. Hringir þá síminn og Therese frá Ama´r spítala kynnir sig og býður mér hálfs árs stöðu á barnadeild spítalans. Rúmum sólarhring áður hringdi Anne frá Riget og bauð mér ótímabundna stöðu á blóðmeinadeild Ríkisspítalans. Þá þurfti ég að fara að velja og hafna. Ég fékk valkvíða tilfinninguna í nokkrar mínútur og ræddi það við konuna á móti meðan við völsuðum um í musteri mammons, en kannski einmitt vegna þess að ég var stödd þar, þá valdi ég öryggið sem fylgir því að fá fastráðningu. Ég er sátt við mitt val, og sátt við að hafa haft val. Það gerði heilmikið fyrir sjálfið, ég sá hvernig ofursjálfið túttnaði út og belgdist allt af ánægju og stolti yfir sjálfu sér. Loksins hef ég lært að selja mig! Það tók nokkrar tilraunir, en hófst að lokum. Allt er gott sem endar vel, og ég hlakka til að mæta í vinnu á spennandi og framsækinni deild á morgun, 6.október. Lýkur þar með fimmtán ára sögu minni í tímabundinni vinnu, um leið og ný hefst, ótímabundin.